De stand van zaken werd amper meer gedocumenteerd op de sociale media en WordPress. Immers, niet alles hoef je met de wereld te delen. Maar een beknopte stand van zaken is wellicht nuttig om door te geven. Feelgood omdat het kan.

De Huurcommissie heeft ons appartement onderzocht. Vervolgens kregen we een hoorzitting en tot slot kwam er een uitspraak. De Huurcommissie stelde ons in het gelijk. Toch hadden wij ook een aantal kanttekeningen. Wij vonden dat de Huurcommissie niet grondig te werk is gegaan. Zo werd de geluidsoverlast niet als ernstig gezien. De Huurcommissie baseerde die uitspraak op geluidsmetingen van enkele jaren geleden. Via onofficiële bronnen (lees: de mens op straat) is die overlast op de Neerhem echter toegenomen, zeker nu er ook meer plattelandsverkeer langs komt. Opnieuw meten van het gemiddelde geluidsniveau is daarom gewenst. Naar onze mening had de Huurcommissie ook een bouwtechnisch onderzoek moeten verrichten. Het is ons namelijk meerdere malen te kennen gegeven dat o.a. het dak in slechte staat is.

De Huurcommissie oordeelde uiteindelijk dat wij een fiks bedrag van de verhuurder terugkrijgen in verband met gebreken aan de woning. Omdat de verhuurder ons nu veel geld moet betalen, is hij het daar niet mee eens en heeft hij ons slechts een gedeelte teruggegeven.

Middels lachwekkend geformuleerde e-mails en briefjes op de deur worden de zaken nu geregeld. Wij trappen hier niet in en sturen nu uitsluitend zakelijk en netjes opgestelde e-mails. Bovendien houden we nu het resterende bedrag in van de huur. Het is aan de verhuurder om zijn beweringen te bewijzen aan de Huurcommissie, maar dit lijkt ons zinloos. Het valt simpelweg niet te bewijzen wanneer bepaalde gebreken zijn verholpen, zeker niet door de manier waarop de verhuurder (probeert) te communiceren.

Inmiddels zijn we flink aan het onderhandelen op de woningmarkt en hopen we binnen nu en drie maanden in een koopwoning te zitten. Dat we aan de verhuurder eerst een hoop geld (via de juridische weg) terugvragen en vervolgens de huur opzeggen is misschien gemeen, maar het weegt bij lange na niet op tegen de fratsen die deze huisjesmelker de afgelopen jaren heeft begaan.

“Helaas vermindert Strontium het aantal mannelijke hormonen waardoor wij net als andere steden te maken zullen krijgen met een stijgen van het aantal homoseksuelen,” aldus burgemeester Jose Benitez van Huarmey.

Bron: Powned

Het is opmerkelijk dat nota bene een burgemeester, die beroepshalve weinig met scheikunde te maken krijgen. Een onbekende burgemeester van een al even onbekend kutstadje in Peru – wellicht heeft hij zich altijd al een beetje genegeerd gevoeld. Want Powned weet ook te melden:

Wetenschappers waarschuwen dat strontium botkanker, bloedarmoede en cardiovasculaire complicaties kan veroorzaken bij inname van zeer hoge doses. Geen enkele studie heeft ooit aangetoond dat mannen hun seksuele gedrag er door gaan veranderen.

Nu is het natuurlijk erg bijzonder te noemen dat een burgemeester een zeer uitgebreide studie wijdt aan het fenomeen homofilie. Ik weet trouwens niet zeker of hij daadwerkelijk een uitgebreid onderzoek heeft gedaan, maar als geen enkele wetenschapper ter wereld de link strontium-homofilie heeft kunnen leggen, moet het wel zo zijn dat die Benitez een hele knappe kop is. Wellicht dat er een grote toekomst voor hem is weggelegd en dat hij zich bezig kan houden met dingen die er toe doen. Misschien dat hij eens kan voorstellen om de strontiumwaarde in drinkwater wat te verhogen om zo de overbevolking tegen te gaan? Een roze wereld – hoe leuk zou dát zijn?

Luister, Benitez. Schakel je Google Translate maar eens aan. Ik ga op korte termijn een auto kopen. Mijn voorkeur gaat uit naar een C3. Waarom? Omdat ‘ie zo mooi rond is! Is dat nou niet een schattige auto? (Of past dat niet in jouw wereldbeeld? Mannen kiezen auto’s namelijk vaak op prestaties!)

Je moet weten, Benitez, dat ik me echt heel lang kan vermaken met kattenfilmpjes op internet. Echt, katten zijn superleuk! Oh, trouwens – weet je welke deodorant ik gebruik? Die groene Fa Lemon. Staat nou niet echt tussen de ‘echte mannen deodorant’, maar het heeft een heerlijke (algemene!) geur. Overigens, ik ben in een wachtkamer niet te beroerd om de Cosmo Girl en/of 100% NL Magazine open te slaan (als er verder alleen de Auto Week of FHM ligt). Weet je trouwens dat ik me helemaal niet schaam als ik in de HEMA tussen de lingerie loop? Dat ik best durf te zeggen of nieuwe kleren van mijn vrouw haar mooi/niet mooi staan? Dat ik ook best durf te zeggen dat iemand als Ryan Gosling of Ruben Block zeer charismatische mannen zijn?

En wist je dat er met bovenstaande echt helemaal niets mis is, zelfs niet voor een heteroseksuele man die zelfs getrouwd is met een vrouw? Erg is dat hè, dat zelfs heteroseksuele mannen zodanig ruimdenkend kunnen zijn dat ze buiten het Middeleeuwse gedachtegoed durven te stappen en dat ook eerlijk kunnen toegeven? Waar moet dat heen met de wereld, zul je misschien denken. Maar na jouw conclusie dacht ik precies hetzelfde.

Ik denk dat je nu wel bent opgehouden met lezen, Benitez, want zoveel bekentenissen van een man kun je natuurlijk niet aan. Maar dat is niet erg. Ik krijg het idee dat je toch een beetje tegen homoseksualiteit bent. Maar zeg nou zelf; raak je nou echt niet een héél klein beetje opgewonden van twee mooie vrouwen die met elkaar liggen te knuffelen?

Zo af en toe komt er een bepaalde bevolkingsgroep onder hun steen vandaan om heel veel bladibla de wereld in te gooien. Ik vind dat altijd heel vermakelijk en schrijf daar ook wel eens wat over. Niet omdat ik er iets over te zeggen heb. Maar omdat het kan. Misschien dat ze dan eens met mij in gesprek willen. Ik zal ze dan vragen – wat is er mis met homo’s? In hoeverre bedreigen ze jouw leefwereld? Bang er zelf een te worden? Als dat daadwerkelijk kan gebeuren, denk je er tegen die tijd vast anders over. (Of zit je dan daadwerkelijk in zak en as? “Wat een lekkere vent! Ik ben verliefd op hem! Verdomme, was ik maar verliefd op een vrouw omdat het nou eenmaal zo hoort!”)

We leven in 2011 en we zitten bijna in 2012. Doe er wat mee!

De hype rondom de iPhone (en vervolgens de iPad) was gigantisch en ik geloof dat die nu nog steeds woedt. De smartphone heeft de laatste jaren blijkbaar een gigantische opmars gemaakt. Ook de BlackBerry is razend populair.

Ik wil heel graag zeggen dat hypes over het algemeen volledig aan mij voorbij gaan, maar niets is minder waar. Ik krijg het allemaal mee via het werk, reclameborden, familie, tv, radio en internet. Ik kan er simpelweg niet omheen. iPhone dit, iPad dat, Facebook hier, Twitter daar… Voor die laatste twee ben ik inmiddels gezwicht en die zijn inmiddels ook werkelijk een meerwaarde geworden. Maar ik ben nog niet enthousiast geworden over de iPhone of iPad. Ik zie ze overal opduiken, en het valt me vooral op dat veel scholieren met een BlackBerry in de weer zijn. En in de MediaMarkt of Dixons heb ik echt wel eens een keer gespeeld met iPads en iPhones. En ik zeg daar ook eerlijk bij dat het werkt als een droom. Het touchscreen reageert direct op mijn aanrakingen en de software ziet er scherp en stijlvol uit.

Het idee dat ik bij smartphones altijd heb gehad, is dat ze duur zijn en vooral voor zakelijk verkeer geschikt zijn. Dat laatste is een ongegrond gevoel, want zowel scholieren als vrienden, familie en kennissen gebruiken smartphones voor de lol. Toch kan ik dat idee niet kwijtraken en staan de iPhone en iPad voor mijn gevoel nog een paar niveaus hoger dan mijzelf. De afgelopen weken vroeg ik me af wat een iPhone bij kan bieden naast de huidige technologie die ik bezit. Ik kom altijd vast te zitten en concludeer vervolgens dat de iPhone in wezen geen meerwaarde heeft.

• Met een iPhone kan ik bellen. Maar dat kan ik met mijn huidige telefoon ook.
• Met een iPhone kan ik op internet. Maar dat kan ik met mijn huidige laptop ook.
• Met een iPhone kan ik mp3′s beluisteren. Maar dat kan ik met mijn iPod ook.

Toch heeft de iPhone ook voordelen die het ding iets interessanter maken.

• Met een iPhone kan ik onderweg internetradio luisteren.
• Met een iPhone kan ik onderweg kijken wat voor weer het wordt en hoe laat de treinen rijden.
• Met een iPhone kan ik buitenshuis mijn vaste websites checken.

Máár…

• Ik heb vooralsnog voldoende aan mijn mp3-speler én de fm-ontvanger op mijn telefoon.
• Het interesseert me niet wat voor weer het wordt en a) in het kader van planning kijk ik thuis wanneer mijn trein vertrekt en, bij onverwachte omstandigheden, b) kijk ik op het station wel wanneer mijn trein vertrekt.
• Ik heb liever dat al het nieuws zich opstapelt, zodat ik het me ‘s avonds (of de dag erna) allemaal op mijn gemak op me kan laten inwerken. Zenuwachtig gaan F5′en om te kijken of Facebook, Twitter, GeenStijl of Nu wat geüpdate hebben is wat mij betreft niet de juiste manier om rustig met nieuws om te gaan.

Gisteren was er echter een kleine revelatie.

• Als ik informatie van internet wil, moet ik eerst een x-aantal minuten wachten voordat ik het kan krijgen via mijn laptop.

Máár…

• Een iPhone is ‘plug & play’. Icoontje aantikken en je bent in no-time op de plaats van bestemming.

Met andere woorden, als ik informatie wil hebben, ben ik sneller af met een iPhone dan mijn huidige laptop. Maar ja, heb je wel weer dat kleine schermpje. En een relatief duur abonnement nemen bij een iPhone omdat je sneller informatie wilt opzoeken? Mwoa, dat lijkt me nog niet echt in verhouding.

Vervolgens vroeg ik me af in hoeverre een iPad mijn laptop zou kunnen vervangen. Want wat doe ik vooral op mijn laptop? Schrijven, geldzaken en een select aantal websites bezoeken. Ik zie mezelf nog niet zo snel lange stukken tekst typen op het touchscreen van de iPad. Máár! De iPad kun je uitbreiden met een mapje waar een hardware toetsenbord in verwerkt zit, zodat je in feite een laptop hebt. Met touchscreen weliswaar, maar wat dat betreft voldoet de klassieke laptop met muis nog steeds. Je bent iets mobieler, maar ik zie mezelf nog niet zo snel los rondlopen met een iPad.

De iPhone én iPad hebben dus een aantal meerwaarden:

• De iPhone bundelt mijn mp3-speler én telefoon in één apparaat, wat logistiek gezien een fractie handiger is.
• Met de iPhone en iPad ben ik sneller bij informatie dan met de klassieke laptop.

Maar ook dat kan ik weer weerleggen. Want veel geld uitgeven om één apparaat minder bij je te hebben, is niet in verhouding. Bovendien hoef ik niet per sé sneller bij informatie te zijn. En dan bedoel ik met name onderweg. Ik heb nog nóóit behoefte gehad aan informatie op internet als ik niet thuis was. Zelfs in de wachtkamer dood ik de tijd met de tijdschriften die op dat moment voorhanden liggen. Bovendien ben ik ook niet te beroerd om een krant te kopen als ik weet dat ik even moet wachten.

De grote conclusie is dus dat een iPhone en iPad dan wel erg leuke apparaatjes zijn die erg goed werken, maar uiteindelijk bieden de huidige omstandigheden prima alternatieven. Oftewel: zoals het nu gaat, gaat het goed, en een iPhone of iPad bieden, zeker voor het geld dat ik er (maandelijks) voor neer moet leggen, weinig tot geen verschil met de huidige situatie.

Om dat uit te zoeken dienen we eerst de betekenis van het woord ‘dom’ op te zoeken. Via een officiële weg komen we bij de Van Dale terecht. Dit is wat de digitale Van Dale zegt:

2 dom bn, bw 1 met weinig verstand 2 van weinig verstand getuigend: zich van de(n) ~me houden doen alsof men niets weet

Maar wat wil dat zeggen, ‘met weinig verstand’? Mensen die weinig weten of die verstandelijk beperkt zijn? Zo komen we er natuurlijk niet uit. Dus die definitie laat ik maar even lekker varen. Voor het gemak ga ik namelijk uit van mijn definitie van ‘dom’. En die is in wezen heel simpel. Als iemand dom is, vind ik dat diegene een beperkt denkvermogen heeft. Ik vind het hierbij vooral belangrijk dat het om ethische en/of moralistische kwesties gaat. Ik heb niets tegen personen die niet goed kunnen leren of dingen kunnen onthouden.

Het probleem met de huidige levensstijl en opvattingen is dat er niet goed over nagedacht wordt. (Ik heb het hier voornamelijk over ‘de massa’, de groep waar ‘de gewone mens’ toe behoort.) Dit heeft mijn inziens een tweetal oorzaken, die direct ook met elkaar verbonden zijn;

1. Overbevolking
2. (De snelheid van) de techniek

Overbevolking

Omdat de levensstijl (en wellicht de theorie dat de mens uitgeëvolueerd is, dat er niets meer opgebouwd hoeft te worden) naar huidige maatstaven niet meer vraagt om bevolkingsgroei, is er nu sprake van overbevolking. Met andere woorden kan worden gesteld dat er simpelwel véél te veel is van alles. Doordat er veel te veel mensen zijn, bestaan er veel te veel behoeften. Daarom is er in de supermarkt keuze tussen dertig verschillende soorten jam, al dan niet light. Daarom zijn er zoveel verschillende soorten mobiele telefoonabonnementen.

Al die verschillende dingen zijn er omdat ieder mens andere behoeften heeft. Hierdoor komt er een overschot aan verschillende producten en diensten. Deze overdaad zorgt er vervolgens voor dat mensen psychisch lam geslagen worden. Bovendien wordt er steeds meer voor de mensen nagedacht, wat mij brengt op het tweede punt;

(De snelheid van) de techniek

Er wordt steeds meer voor de mensen nagedacht. Mensen hoeven bovendien steeds minder zelf te doen. Voor de afwas hebben we afwasmachines, voor boodschappen hebben we de auto en voor de weg zoeken hebben we navigatiesystemen. Dit maakt ons gemakzuchtig. Het is immers heel makkelijk om ‘even de auto te pakken’, of via de navigatie naar Groningen te rijden. Ik heb verhalen gehoord over mensen die niet weten waar een stad als Groningen (ongeveer) ligt, omdat ze blind de instructies van het navigatiesysteem volgen. Mensen lijken hierdoor veel gemakkelijker te worden in hun eigen doen en wellicht ook het opvoeden van de kinderen. Geef een kind een iPad en het is stil. Heb je daar weinig omkijken naar.

Maar omdat alles zo snel gaat en veel gemakkelijker, wordt het stilstaan bij de dingen ook moeilijker. Stilstaan bij dingen kan steeds minder. De gejaagdheid van de maatschappij vraagt erom direct te reageren in situaties. En daar gaan heel veel mensen de fout in. Ze doen maar wat, en het ergste is dat alles vaak weer op zijn pootjes terecht komt.

Domme mensen omschrijf ik als verstandelijk beperkte mensen. Ik bedoel hier niet mensen met het syndroom van Down, maar normale mensen zoals ik (hehe) die eerst stilstaan bij een gedachte en vervolgens handelen naar zijn én andermans bestwil. Ik geloof er oprecht in dat, als deze denkmethode door meer mensen wordt toegepast, dit alleen maar ten goede komt in onze maatschappij en veel misstanden de wereld uit helpt.

Voorbeelden hiervan zijn er in overvloed. Er zijn een heleboel zaken waar ik anders over denk, maar waar het gros van de mensen geen waarde aan hecht of er nooit over nagedacht heeft. De grote vraag hierbij is, wie hier nou eigenlijk gelijk heeft. Waarschijnlijk niemand, maar geheel in lijn van de manier van denken van alle andere mensen denk ik dat ik gelijk heb. Maar, omdat zij een andere mening hebben dan ik, zijn dat dan domme mensen? Als mensen een karakter hebben dat bij mij irritatie opwekt, zijn zij dan dom? Nee, natuurlijk niet, maar het is verleidelijk om zo te denken.

Er zijn veel verschillende zaken waar ‘andersdenkenden’ een controversiële mening over hebben. Nu is controversieel natuurlijk een relatief begrip, maar veel ideeën zijn zo waar dat het al heel snel politiek incorrect wordt opgevat.

Over geboortebeperking en overbevolking

Er zijn teveel mensen en dat zorgt voor veel onrust en veel te veel keus. Die onrust moet teruggedrongen worden. Mensen zouden zichzelf serieus de vraag moeten stellen waaróm zij kinderen willen. Op persoonlijk vlak is er de reden dat zij gezelschap willen, een slechte jeugd willen goedmaken door zelf het goede voorbeeld te geven of hun eigen goede kindertijd willen herbeleven door zelf een kind te maken.

De tegenargumenten zijn echter ook zwaarwegend, maar dan op een iets grotere schaal. Er zijn namelijk al veel te veel mensen – en dat leidt immers tot onmenselijke situaties. Bovendien zijn er erg veel kinderen die een betere toekomst verdienen. Adopteren is dan ook een goede optie. Hiermee draag je niet bij aan de overbevolking.

Mensen zouden hier goed over na moeten denken. Onder domme mensen versta ik de mensen die een kind nemen ‘omdat dat nou eenmaal zo hoort in een bepaalde levensfase’. Want zo zou het niet moeten werken.

Auto’s

Het autoprobleem is natuurlijk heel groot, maar daar lijkt niemand zich iets van aan te trekken. Terwijl er voldoende argumenten te zijn om de auto thuis te laten. Het is dom om met de auto naar een toeristisch stadje als Valkenburg te reizen. De infrastructuur is niet gemaakt voor zoveel verkeer. Als ik naar een vergelijkbare toeristische plaats wil gaan, overweeg ik het openbaar vervoer te nemen. Moet je wel al je bagage meeslepen, maar persoonlijk heb ik nooit veel nodig als ik op reis ga. Om de wegen (en dus de menselijke rust) wat minder te belasten is er de optie om voor boodschappen een bakfiets te nemen. Bakfiets te duur? Met z’n tweeën boodschappen doen op de fiets kan natuurlijk ook – twee fietstassen, eventueel een tas aan het stuur en een rugzak doen wonderen.

Er heerst een algemene opvatting dat het verkeer in één keer door moet stromen. Een kleine kink in de kabel – een auto die van een oprit rijdt en zodoende het verkeer op de weg licht vertraagt bijvoorbeeld – wekt al ergernis. Een rij toeterende auto’s achter een auto die op zoek is naar een parkeerplaats is natuurlijk ook een bekend voorbeeld. Het huidige collectieve idee van hoe het verkeer moet doorstromen eist zodanig veel snelheid dat er van rust geen sprake meer is en dat stress en snel nadenken de norm zijn geworden.

Kunnen en moeten

Zoals ik al eerder heb gesteld gaan mensen er steeds meer van uit dat er voor hen nagedacht wordt. Dat wordt ook op een heel subtiele manier duidelijk gemaakt. Een hypothetisch voorbeeld.

Ik krijg van mijn huisarts een formulier waarop ik kan bijhouden hoe ik mij voel. Buikpijn, hoofdpijn of pijn in de rug – ik kan het beoordelen door er een ’1′ (geen last) tot en met een ’3′ (veel last) op in te vullen. Mijn huisarts heeft voor mij dus al wat denkwerk verricht en een systeem bedacht waarin ik op een overzichtelijke wijze kan aangeven hoe ik mij voel. Ik zeg echter expres ‘kan’. Ik hoor heel veel mensen namelijk zeggen dat ze op dat formulier moeten aangeven hoe ze zich voelen. Zoals dat wordt gezegd lijkt het wel alsof het ze bevolen is door een hogere macht.

Ik heb wel eens meegemaakt dat mensen op het werk me vroegen: “Moet jij nu de vloer vegen?” Ik moet de vloer niet vegen; ik veeg de vloer omdat het anders een puinhoop wordt. Wellicht dat een leidinggevende me vroeg of ik de vloer wilde vegen, maar ik weet waarom ik dat moet doen en dát ik het moet doen. En ik moet het niet doen omdat anderen mij dat vragen.

Het beperkte denken strekt zich ook uit naar zaken als de politiek. Als de regering een beslissing heeft genomen die veel mensen tegen de borst stuit, krijgt dat veel kritiek. ”Ze’ pakken ons alles af!’ wordt er dan geroepen. Het gebruik van het zeer nietszeggende woord ‘ze’ geeft al aan dat deze mensen niet weten waar ze het over hebben. ‘Ze’ is in dat geval een minister Schippers, die wil bezuinigen op de gezondheidszorg (een hypothetisch voorbeeld wederom). Wat veel huiskamercritici echter niet bedenken is dat ‘ze’ (het ministerie van Volksgezondheid dus) deze beslissing niet zomaar neemt. Die neemt ze omdat er bezuinigd moet worden. Wat ik hiermee wil zeggen is dat er altijd een zeer goede reden is als er een politieke beslissing is genomen. De redenen voor een controversiële beslissing zijn altijd dieper dan wat de media de lezer/kijker voorspiegelt. Bovendien kom je met een beetje gezond verstand al een heel eind. In tijden van crisis moet er nu eenmaal bezuinigd worden, en als daardoor mijn huurtoeslag minder wordt, dan heb ik vette pech en ga ik a) zuiniger leven of b) goedkoper wonen.

De mens creëert altijd zijn eigen problemen, en probeert dit vervolgens met domdenken recht te praten. Een meer structurele, weldoordachte manier van denken levert heel veel voordeel op voor zowel de maatschappij in zijn geheel als het individu. Deze mentaliteitsverandering kan niet zomaar geschieden, maar het is altijd goed om de eerste stappen in de goede richting te zetten. Algehele bewustwording van dit onderwerp is sowieso de eerste stap die genomen moet worden.

“Er open voor staan.”

“Waarschijnlijk moet men gewoon op de oude voet verder. Als ik zie hoe het monetaire systeem in elkaar zit, wil ik mijzelf onafhankelijk maken van de bank. Maar dat gaat niet – ik moet daarin mee gaan.
“Natuurlijk sta ik er voor open – in die zin dat ik mij al dan niet vaag bewust ben van de situatie.”

“Het is ook niet de bank an sich, maar het denken dat je erbij hebt.”

“Ik kan daar zoveel mogelijk naar handelen – maar dan moet ik ook geen auto meer gebruiken en al helemaal geen kinderen op de wereld zetten. Het is die zware mentaliteitsverandering die toch niet zal komen.”

“Die verandering komt wel hoor, maar dat gaat duren. Dat gaat niet van vandaag op morgen.”

“Gaat het ook niet, zeker omdat de maatschappij sowieso voor problemen komt te staan als de aarde is uitgeput.
“Het is gewoon erg veel theorie, en in de meeste gevallen blijft het daar ook bij. Zelf kan ik iets in de praktijk brengen, maar als ik een van de weinige ben die dat doet, dan heeft dat geen nut.”

“Als we er van uitgaan dat een mentaliteit wordt gevormd door het totaal aan inzichten en de wijze waarop we daar tegenaan kijken en hoe we er mee handelen, dan snappen we hoe lang het kan duren, feit voor feit, mening voor mening… Tot we kunnen zeggen dat onze mentaliteit in vlotte beweging is. We kunnen veel doen en moeten dat ook doen. En ook uit blijven dragen.”

“Bewustzijn creëren is goed, maar feit blijft dat er al een mentaliteitsverandering nodig is om mensen via internet een documentaire van bijna drie uur te laten kijken.”

“Die documentaire is niet nodig voor mensen. Die kunnen ze in stukjes zien en na jaren helemaal geabsorbeerd hebben door hun hele denken heen.”

“Ja, dat is een idee. Net zoiets als stukjes van een plaat horen, bewust of onbewust, en vervolgens wordt het na een hele tijd een feest van herkenning als je de plaat in zijn geheel hoort.”
“En dan hoeft het niet per se direct te zijn, maar indirect is ook al een goede stap. Alleen, wat frustrerend is en wat mij ook aan het denken zet, is dat er mensen zijn die hier lacherig mee omgaan terwijl de problemen duidelijk zijn.”

“De kennis moet dus als muziek in een winkelcentrum bij mensen binnensluipen. Voor die mensen zijn die problemen nog niet zo duidelijk. Ze hebben er geen last van. Als grijze stroom net zo duur is als groene stroom en jouw doel is dat je lamp brandt, zal het je toch geen moer uitmaken.”

“Ik heb er ook geen last van dat de olie opraakt, maar toch lijkt het mij middels logische redenatie voor de hand liggend dat er willicht in de toekomst problemen zullen ontstaan.”

“Dat milieu issue mag op die grond meer aandacht. Maar om bijvoorbeeld groene stroom in massaproductie te gooien, moet de techniek zoals we dat noemen opgeschaald worden. Dat kan als meer mensen er gebruik van gaan maken. Die problemen komen en dan maken we vanalles zonder olie of maken we onze eigen olie. Nu zijn er al velden met een spulleke waaruit we biologische olie maken. En er is in Nederland een textielrecyclefabriek. Die maken nieuwe spijkerstof van oude en zo.”

“Klopt. Maar de discussie die ik zojuist met mijn vrouw had, gaat erover als de olie inderdaad op is. Mijn vrouw heeft gelijk als ze zegt dat we gemakkelijk zonder olie kunnen – maar hoe gaat een Shell daarmee om? Wat voor effect heeft het gebrek aan olie op de economie? Bovendien is olie nog niet eens het grootste probleem – die acht miljard mensen in de toekomst, dát is het grootste probleem.”

“Volgens mij gaat dat wel goed, want dat zijn wel rijke knakkers, maar ik ga er persoonlijk vanuit dat we nog wel ‘n jaar of vijf hebben en dan zit dat geld al lang in de technologie, softwarebedrijven en zo. En die acht miljard… Ik denk aan Jurassic Park, die heb jij onlangs weer doorgekauwd. Life finds a way. Blijf gewapend tegen griep en blijf lekker hoog zitten. We dunnen wel een keer uit. Natuurlijk zijn er problemen op komst. Het mooiste is dat het nieuwe problemen zijn. Gebrek aan grondstoffen voor het maken van producten, gebrek aan voedsel in bepaalde soorten… Dat maant ons allen tot een verandering in ons denken en zal uiteindelijk onze mentaliteit in beweging brengen, denk ik. Eet minder vlees. Het eten van vlees is al lang geen ding meer wat rijke mensen dagelijks moeten doen. Het is bijna misdadig als je dat nog doet, elke dag vlees. De kennis zit ook niet meer bij de rijken. De kennis zit bij iedereen.”

“Met de komst van internet zit het inderdaad bij iedereen.”

“En er zijn ‘n boel mensen die niet zo heel slim zijn en niets hebben aan internet, maar het maakt ook voor een ‘n boel slimmere mensen een heleboel kennis toegankelijk. Beide groepen zijn vergroot. De minder slimme mensen liggen iets meer aan de oppervlakte, maar zijn er evenveel als dat er slimmere zijn.”

“Er zitten goede ideeën in Moving Forward, dat sowieso. De een wat vergezocht. Zo wordt het Venus Project gedragen door een stad dat helemaal afhankelijk is van de laatste technieken. Ik zag machines die pallets insealden. Dat is net zoiets als die prullenbak die ik in die hippe woonwinkel in Veldhoven zag. Druk op een knopje en de deksel van die prullenbak gaat automatisch open. En ja, via ingewikkeld redeneren kun je zo een utopie creëren die helemaal geen geld nodig heeft. Nee, dat zal nóóit gebeuren. Geld is veel te verleidelijk.”

“We gebruiken de techniek goed als we er tijd mee winnen die we op een ander vlak weer nuttig kunnen inzetten.”

“En dat hele idee van geld vind ik zo verachtelijk dat ik zelf afstand wil nemen van alle mensen die geld helemaal in hun systeem hebben zitten.”

“Ik kan een huis kopen. Zesendertig uur werken. Daarnaast nog wat bijklussen op internet. Allemaal doordat ik mijzelf tijd koop. Door een eigen laptopje, een printer en e-mail kan ik al heel veel werk mezelf lichter maken. In relatie tot vroeger, toen we alles moesten typen en stencilen en zo. Niets meer opsturen met een postzegel, maar alles via e-mail.”

“Maar dan zie je vervolgens in Moving Forward dat het werk aan de bar gedaan wordt door een robotarm die je flesje Rivella naar je brengt. En dat is het punt dat men toch kritisch moet worden.”

“Waarom? Die barrobot is briljant als die zijn ding doet. Alleen krijg je dan een andere invulling van de barman die voorheen dat deed een praatje maakte.
“Geld blijft niet het machtsmiddel. Het wordt steeds meer een ruilmiddel.”

“In een opzicht heb je gelijk over die robot, maar wat moet ik – als barman – dan gaan doen?”

“Misschien komen er gastheren en gastvrouwen in de zaak die enkel voor het praatje zijn. De promotionele mensen die netwerken opzetten, met iedereen aanknippen en een veel bredere taak krijgen in het mensen aan elkaar voorstellen en nieuwe vriendengroepen creëren.”

“Maar dat is dan toch dubbelop? Dan geef je geld uit aan twee zaken die je ook makkelijk samen kunt voegen.”

“Ik denk dat er ook een meerwaarde uit te halen valt en als ook die techniek wordt opgeschaald, is zo’n machine helemaal niet meer zo duur. Dan kost dat honderdnegenentwintig euro per jaar of zo.”

“Een robotarm die de drankjes serveert/mixt zorgt al voor een killere sfeer. Willen mensen in een mix iets meer Safari dan sinaasappelsap, dan heb je al een probleem. Alles is immers voorgeprogrammeerd. Ofwel – het komt de flexibiliteit niet ten goede.”

“Dat zijn dan keuzes. En ik denk niet dat daarmee de sociale functie van de barman wordt weggevaagd. Het krijgt alleen een andere vorm. Er is al in veel kroegen en zeker ook in discotheken veel veranderd. Premixes in blikjes, niks meer mixen, gewoon uitserveren. Van die pre-mix spuitinstallaties. De barman is eigenlijk ook niet veel meer dan handen in discotheken waar de muziek heel hard staat. Kortom, daarvoor zou ‘t ideaal zijn. In kleine kroegjes zou ‘t ook goed kunnen, waarbij het huidige personeel dan in mijn ogen een veel socialere taak kan krijgen. Waar babbelen, verwijzen etc. de boventoon voeren boven allerlei handelingen met de handen. Ik zie dus hopelijk niet alleen de problemen, maar hoop ook oplossingen te kunnen vinden.
“Mijn werk bestaat nu voornamelijk uit liefde geven. Vroeger stond ik als een bewaarder te koken, te wassen, alles zelf te controleren etc. Dat gebeurt nu door apparaten, alarmsystemen, de kok etc. Alleen al de koffieautomaat zorgt voor tijd die ik nu in mijn kerntaak, praten met mensen op menselijk niveau, kan stoppen.”

“Maar is dat koken en wassen niet juist een soort van voorbeeld dat je de cliënten moet geven? Dat ze iets moeten doen om iets voor elkaar te kunnen krijgen?”

“Natuurlijk, en dat doe ik ook. Maar niet geforceerd. Wanneer de agogie er op het juiste moment voor geschikt is. Bij sommigen kan ik me op de details concentreren en bij sommigen moet ik heel basaal op de “douche iedere dag” gaan zitten. En natuurlijk brengt het problemen met zich mee. Het is heel lastig als je geen verbandtrommel hebt als je je in de vingers snijdt. Als je aan zee onder de zeespiegel gaat wonen, baal je als je geen boot hebt als het water binnen komt. Kortom, heb je strakjes ook bedrijven die hun boot of verbandkistje missen, maar ook die vrolijk de pleister plakken en wegvaren. Die keuzes maken we nu al. We kiezen voor spaarlampen. Waarom niet meteen alles LED? Tv eruit. Laptop eruit. Alles op zelfgemaakte kaarsen. En alleen nog maar vers eten, dus ook geen koelkast. Energievreter! Geen warm water meer om onder te douchen. Waarom gaan we niet snel lekker veel op die manier sparen?

1. Omdat we allemaal een hypocriet stukje in ons hebben;
2. Omdat het wel uithaalt maar niet de beste manier is.

“Dat van die koelkast is een interessant idee. Je loopt er iedere dag voor naar de supermarkt. Maar het is interessant om je af te vragen in hoeverre je zonder koelkast kunt.”

We kunnen ons ding doen, maar houden ook rekening met onze economie. Ik zou niet zonder koelkast kunnen en willen. Het is ook uiteindelijk beter voor de economie dat ik een koelkast heb. En ook voor het milieu. Door allemaal een koelkast te hebben geven we die koelkastontwikkelaar geld. Die kan nieuwe energiezuinigere apparaten ontwikkelen en zal dat ook doen, dat is diens boot of verbandkistje.

“Ja precies, het is dus gewoon die al dan niet vicieuze cirkel.”

“Jawel, daar komen we uit, het is geen cirkel. We willen namelijk die koelkast die energiezuinig is en ons de tijd scheelt van die rit naar de supermarkt. Dat geeft ons weer tijd om die kennis te delen. Dus is het goed om materialen, machines en apparaten te kopen. En eerlijk is eerlijk, die spelletjes zijn ook leuk, zo’n wrijftelefoon is leuk, een tv geeft ons nieuws van over heel de wereld, Wikipedia geeft ons gedeelde kennis, allerlei netwerksites geven ons de mogelijkheid om in contact te blijven met heel veel mensen, veel machines zorgen ervoor dat ik gevarieerd kan eten zonder dat het me weken tijd kost. Niet meer dagelijks aardappelen uit eigen tuin, en alles uit het seizoen… Nee, ik hou er wel van.”

“En daar zit dus die twijfel. Je wéét dat je zelf ook meedoet in het grote geheel, ook al is dat niet altijd goed en dat weet je ook, maar toch zijn die wrijftelefoons leuk, en speel ik ook graag eens een spelletje op allerlei energievreters.”

“En het wordt steeds beter. Daarin moet je van het woord ‘twijfel’ af. Je weegt af. Ik koop een laptop, niet een PC, want een laptop is duidelijk energiezuiniger en daar betaal ik voor.”

“En ik snap dat ook wel, en ik zou ook niet zonder de apparatuur willen die ik nu heb.”

“Mijn ruilmiddel is geld. Het gaat enkel om het denken. Je koopt nu nog geen LEDverlichting in je hele huis, want dat kun je nooit betalen… Of je hebt ergens nog een pak geld liggen. Ik kan het in elk geval niet betalen. Reken dan op twintig euro per lampje. In je hele huis een boel ineens. Spaarlampen zijn tegenwoordig al wel voor 1,99 te koop. Dat loont al en bespaart ook. Door er op die manier over na te denken dat denken te delen, komen we ergens. Pioniers op kleine schaal. Jij hebt de diskette zien komen. En hij is verdampt. Jongeren kennen ‘m al niet meer.”

“Klopt. Pionieren – dat wordt overigens ook al als marketingtrucje ingezet. “Koop nu deze elektrische auto. Waarom? Dan ben je een pionier!”

“En of ‘t zo is, daar komen we pas later achter.”

“Misschien is dat ook wel goed, maar dat is net zoiets als mensen aansporen om bij ieder weblogbericht op een grote site “Eerste!” te posten.

“Er zijn er een boel van verkocht in elk geval en ik denk dat er wel een toekomst in zit. Zal wel uitontwikkelen.”

“Dat denk ik ook, maar niet zolang de infrastructuur er niet op aangepast is.”

“Ik zit nu op het level dat ik diesel rijdt. Dat rijdt al zuiniger, maar ik wacht nog even. Ik wil meer kennis en ‘t moet niet duurder zijn ook. Ik wil zo’n elektrische auto, dus ik wacht tot de eerste occasions loskomen.”

“Daar zit ik ook sterk over te denken – mijn volgende auto wordt een elektrische. Niet helemaal onrealistisch, omdat het nog wel even gat duren voordat ik weer een auto ga kopen.”

“Precies. Als je er ook een tijd aan hangt, bijvoorbeeld een jaar of vijf, dan zit je vrij realistisch. Een jaar of drie kan ook al wel, denk ik. Sommige dingen hebben prioriteiten en anderen niet. Mijn laptop is gedateerd, maar doet nog wat hij moet doen. Mijn tv vond ik te duur, dus ik wilde een heel voordelige en scherpe tv. Mijn tv is achtenvijftig watt. Nog geen peertje. Als je een nieuwe koelkast koopt, dan kun je letten op het milieu. Ik ga binnenkort een wasmachine kopen, ook dat is een hele uitdaging. Je hebt ze voor €299, je hebt ze ook voor €2.400. Ik denk dat mijn wasmachine (gaat ongeveer vijftien jaar gemiddeld mee) ongeveer €1.000 maximaal mag gaan kosten. En dan zeker een A+++ machine. Misschien zelfs ook zuinig met water en een slim programma, geen idee. En een betrouwbare machine. En daarmee laten we een signaal los dat we er over nadenken.”

“En dan natuurlijk geen droger erbij nemen, hè!”

“In het geheel zullen mensen signalen zo los laten op de economische kaart.”

“Zo’n droger is dan weer het verkeerde signaal.”

“Die zal meebewegen door gehoor te geven aan het signaal. Het signaal is dat energiezuinige apparaten meer verkocht gaan worden dan minder energiezuinige apparaten.”

“Klopt, en daar merk ik inderdaad al wel wat van.”

“Die droger die uitblijft kan zorgen voor het verdwijnen van de droger. (Waar is de droogkap? Die is ook uitgestorven.) En voor het innoveren van het apparaat waardoor het heel energiezuinig kan.”

“Inderdaad. Ik denk dat je gelijk hebt, met die signalen. Zo bezien is het vaak ook bangmakerij als men moord en brand schreeuwt dat de olie opraakt. Dan ga je je misschien afvragen hoe onafhankelijk die mensen zijn die dat roepen.”

“Eerst reageert ons denken op de vraag en het bestaande aanbod. Olie en welk ander materiaal dan ook, is niet noodzakelijk. Ons denken reageert voor dat we de economie in beweging brengen. Dus door na te denken over wat we willen aanschaffen en hoe we dingen willen gebruiken, doen we al iets met het aanbod en doen we ons ding voor het milieu. Alleen al door bijvoorbeeld de koelkast niet te vervangen. Dus ook door iets niet te doen, doen we al iets. We gebruiken dan niet de nieuwste techniek, dat zouden we negatief kunnen noemen. Maar we zorgen ook niet voor een aanzuigende werking bij de koelkasten, dus we doen ook de fabrikanten geen plezier om nog meer grondstoffen uit de grond te trekken. Ik denk dat er ook een grote toekomst zit in het recyclen van materiaal.”

“Maar die toekomst is er al, lijkt me. Hoewel, als je kijkt naar de korte levensduur van de dingen zou je dat niet zo snel zeggen.”

“Er zijn ook apparaten met een lange levensduur. Maar willen we dat nog wel met de vooruitgang? Mijn vorige telefoon kon bellen en sms-en. Nu ging hij stuk en vloog ik meteen naar dat iPhone-modelletje van Samsung. Maar dat heeft ook veel voordelen. Ik kan vierentwintig uur per dag online mensen aanspreken en kennis vergaren.”

“We zullen wel moeten – meegaan met de korte levensduur bedoel ik. Als ik al zie dat Apple binnen een jaar twee iPads uitbrengt… Ik ben nog te zeer sceptisch om enthousiast te worden over die telefoons. Maar toegegeven – zo’n iPhone werkt hemels.”

“Ik denk dat het voor Apple straks goed is om statiegeld op een iPad te zetten of zo. Kunnen ze ze zelf recyclen.”

“Goed idee. Kun je ‘m op een lopende band in de muur van de MediaMarkt inleveren.”

“Ja. Inleveren en geld retour krijgen bij een nieuwer type.”

“Het gebeurt in zekere vorm al.”

“Zoiets als je auto inruilen bij een dealer.”

“Zoiets ja. De toekomst is dichterbij dan je denkt.”

“We moeten een leuke balans vingen. Ik ga iedere maand mijn gas en elektra opnemen. Kijken of ik kan besparen.”

“Dat zou ik ook wel willen. Daar wordt hard aan gewerkt. Tot nu toe vreten we hier energie alsof het niks is.”

“Gewoon wekelijks opnemen en in Excel zetten. Kolommetje maken met weeknummers en hopla.”

“Dat is het probleem – we hebben maar één meterkast voor alle appartementen hier in huis. Vervolgens betalen we iedere maand €180 aan gas, water en elektriciteit. Moet ook wel met een onderkomen huis als dit, maar we zullen nooit weten of we besparen of niet.”

“Dat maakt niet uit. Als men er allemaal besparend op gaat denken, komt er vanzelf wel een gunstige afrekening. Eigenlijk nog meer reden om het zelfs te delen met iedereen in het gebouw, die kennis.”

“Ik denk dat ik die moeite niet ga nemen. Ik ga me concentreren op iets wat ik toch zelf in de hand heb. Mijn vertrouwen is niet zo heel groot meer. Mijn huisbaas vind het allemaal wel best – zo lang wij betalen is er voor hem niets aan de hand. We zijn weer terug bij waar we begonnen zijn.”

Dat geldt echter ook voor huizen, die misschien nog nét buiten de categorie voor eerste levensbehoefte vallen, maar ook een van de belangrijkste dingen zijn die een mens kan bezitten. En dat geldt nog meer voor monumentale huizen. Een rijksmonument is een uniek bouwsel, een stukje Nederlandse cultuur dat van zulke onschatbare waarde is dat het door het Rijk wordt beschermd. Iemand die een monumentaal pand bezit, heeft dus iets unieks waar hij zorgvuldig mee moet omgaan. En zeker in een gemeente als Valkenburg, waar de levensstandaard redelijk hoog is, behoort het een uitdaging te zijn om het pand zo goed mogelijk te onderhouden. Om het aan de huidige maatstaven aan te passen zonder de authenticiteit te verliezen. Een unieke woonruimte, kortom, zou uniek moeten blijven en een goede, acceptabele levensstandaard moeten bezitten.

Mensen die niet om weten te gaan met enerzijds de ethische en morele kwesties die komen kijken bij het bezit van een monumentaal pand, en anderzijds de bureaucratische instelling van gemeenten en overheid als het om het aanpassen van monumentale panden gaat, zouden deze panden bij voorbaat al niet mogen bezitten. Indien de eigenaar van zo’n pand (een deel van) het huis verhuurt, dient deze te zorgen voor een acceptabele woon- of werkomgeving die aan de regels van de huidige tijd voldoen. Dit is tenslotte Nederland, en in Nederland kan heel veel – als je er maar moeite voor doet. Hierdoor draag je bij aan de overzichtelijkheid van het land. Het is een volwassen instelling die zelfverzekerdheid uitstraalt. Zo laat je met andere woorden zien wat er mogelijk is en dat je daar ook verstandig mee om kunt gaan.

Maar, zoals gezegd, men moet geen blad voor de mond nemen als het op overbevolking aan komt. Wees realistisch – er zijn teveel mensen! Hoeveel mensen hebben die mening? Ik denk een hele hoop. Theo Maassen verwoordde het prachtig. Als buitenlanders in Nederland willen wonen is het land te klein, maar als iemand in verwachting is wordt ze door iedereen gefeliciteerd. En zo is het ook – die uitspraak was een eye-opener. Niet eerder ben ik sceptisch geweest tegenover zwangerschappen. Natuurlijk moet die uitspraak wel genuanceerd worden, maar als wij vinden dat er in Nederland teveel mensen wonen, waarom mogen er dan nog wel een hele hoop autochtone mensen bij komen en geen allochtonen?

Om de Nederlandse – en mondiale – overbevolking tegen te gaan ben ik op de eerste plaats voor geboortebeperking. Hierdoor verliezen we een stukje vrijheid, namelijk de vrijheid om zelf te beslissen of we kinderen willen nemen en hoeveel. Maar je moet dan iets afwegen. Veel klachten van mensen zijn bijvoorbeeld terug te leiden naar het overschot aan mensen. Willen wij blijven klagen over de bevolkingsgroei, of willen we met minder mensen verder gaan en zo de voedsel- en energiecrisis oplossen? Ik pleit voor dat laatste. Die geboortebeperking moet geleidelijk gaan. Begin met het steriliseren van mensen die hebben aangetoond geen kinderen op te kunnen voeden. Mensen die keer op keer met justitie in aanraking komen bijvoorbeeld. Probleemgezinnen. Dat is controversieel, maar eerlijk is eerlijk – al die extra druk die deze mensen op de maatschappij leggen is niet gewenst en ook niet nodig. Verwaarloosde kinderen is wel het laatste wat we nodig hebben.

Daarnaast zullen we de hulpverlening aan ontwikkelingslanden sterk terug moeten dringen, zo niet af moeten schaffen. Dat is namelijk dweilen met de kraan open. Deze mensen leven op een stukje aarde dat moeilijk geschikt is om normaal te kunnen leven. Men kan amper iets verbouwen, maar blijft wel hardnekkig in die gebieden wonen. Ik gun die mensen hun leven, dat voorop, maar misschien moeten we ze dwingen om uit die gebieden weg te trekken en ergens anders te gaan wonen waar men wél een fatsoenlijk leven op kan bouwen.

Als we de bevolkingsgroei met harde hand terug kunnen dringen, zal er een meer leefbare maatschappij ontstaan. Men roemt de samenleving wel eens om zijn diversiteit. Wel, het is mij toch iets té divers. Je ziet door de bomen het bos niet meer. Van banen en opleidingen tot verzekeringen en van abonnementen op mobiele telefoons tot jam en soep; om de juiste keuze te kunnen maken is een HBO-denkniveau nodig. Er is voor ieder wat wils, maar met minder mensen zou de behoefte tot gek makende diversiteit ook af moeten nemen. Dat er radicale maatregelen genomen moeten worden is duidelijk. En er moet ook ethisch te werk worden gegaan. Want niet alles is natuurlijk zo simpel als het lijkt. Het is namelijk ook heel erg dubbel. Het is normaal dat je iedereen hun leven gunt. Alleen je ergste vijanden gun je een natuurramp. Er moeten ook geen volkeren uitgeroeid worden, al dan niet op de natuurlijke wijze. Het fokprogramma van de mensen moet alleen gecontroleerd worden. Met een nauwkeurige en strenge werkwijze kan men geleidelijk  de overbevolking tegengaan – laten we ophouden met hier artikeltjes over publiceren en daadwerkelijk actie ondernemen.

En het moge duidelijk zijn dat internet een bron van klachten is. Maar naast internet wordt er in het bedrijfsleven ook fanatiek geklaagd. In de drie bedrijven waar ik tot nu toe heb gewerkt (mijn bijbaantje niet meegeteld) heerste een klaagcultuur waar je u tegen zegt. Niets was goed. Men kreeg niet de juiste hulpmiddelen voor het werk. Het salaris werd niet op tijd overgemaakt. Men had onenigheid met de afdeling Personeelszaken over vrije dagen en uren. Directie en management maakten verkeerde beslissingen. Er was te weinig personeel. De verkeerde radiozender stond op. Noem het op en er werd over geklaagd. Wat waren mijn collega’s blij als het weer vijf uur was!

De topper is natuurlijk internet, waar alle klachten netjes worden verzameld. Zo krijg je al dan niet netjes gerangschikt alles mee waar mensen mee zitten. En dat is nogal wat. Maar twee zaken vielen me de afgelopen tijden nog het meest op.

Hotels

De Nederlander heeft het zwaar als ‘ie naar hotels gaat. Óf ze vinden de kamer of het balkon te klein, óf de broodjes bij het ontbijt zijn koud. En als de kamers niet gehorig zijn, dan ligt de matras niet goed. Geen lift aanwezig. En de kamers moet ook niet té simpel zijn. En dan heb ik het over klachten over een familiehotel. Opvallend. Je gaat bij jezelf te rade hoe je in het leven staat. Zijn wij dan echt helemaal niet verwend? Of zijn wij niets gewend? Is de kamer of balkon te klein? Wel, je overnacht in een hotel. Een hotelkamer is dus niets meer dan een verblijfplaats, een kans op onderdak. Tenminste, dat is onze houding. Als ik op vakantie ga, dan zie ik het hotel als een verblijfplaats waar ik veilig mijn rotzooi kan stallen en waar ik ‘s nachts kan slapen. Het hoeft voor mij niet ingericht te zijn om in te léven; leven doe ik op vakantie buíten het hotel.

Broodjes bij het ontbijt zijn koud? Hè toch. In het vervolg dan maar eerder opstaan. Men moet met meerdere mensen rekening houden. Bovendien smaken koude afbakbroodjes ook prima. Bovendien plegen arme Afrikaantjes een moord voor een broodje, koud of niet.

Gehorige kamers? Welnu, de hele we-willen-alle-activiteiten-zo-veel-mogelijk-binnenshuis-houden-omdat-we-niets-van-de-levens-van-anderen-mee-willen-krijgen-cultuur  komt me zo’n beetje m’n neus uit. Ooit in een exotisch land in een appartementencomplex geweest? Goedkope appartementencomplexen bezocht? Allemaal gehorig. Vinden wij wel wat hebben, dat er wat leven in de brouwerij is. Beter dan een statische omgeving waar alles zoveel mogelijk hetzelfde moet blijven, met zo min mogelijk beweging. Herrie in de nacht? Een goede koptelefoon met rustgevende muziek doet wonderen. Oordopjes ook, hoewel minder prettig dan goede muziek.

Geen lift aanwezig? Tja, als je wat minder goed ter been bent kan ik me daar wat bij voorstellen. Gelukkig bestaat er zoiets als internet en de telefoon, zodat je snel informatie in kan winnen. Telefonie, dat wordt het helemaal!

Hotel moeilijk te vinden met GPS? Inderdaad schandalig! Álles moet men kunnen vinden met GPS! Kaarten zijn zó jaren ’90. We willen niet eens meer moeite doen om de straat van bestemming te GoogleMappen – GPS is de standaard in 2011! En ja, als men dan met hun TomTommetjes het hotel niet kunnen vinden, dan is dat een kritiekpuntje waar het hotel ALLES aan kan doen om het te verhelpen.

Films

Nog erger dan klagende hotelgasten zijn klagende filmfans. Ik bezocht in het verleden enkele filmsites van devote filmfans, maar de negatieve ondertoon werd me iets teveel. Het was zelden goed. In hoeverre zijn het dan eigenlijk filmfans, als ze eigenlijk maar heel weinig leuk vinden? Mensen die menen ‘kritisch’ naar films te moeten kijken en vervolgens klagen over de cliché’s, dat zijn net ijsjesliefhebbers die klagen dat het ijsje te koud is. Cliché’s heb je nou eenmaal in films. Daar hoeft geen enkele film op afgerekend te worden. Een clichématige film kan nog altijd verrassend en leuk zijn voor mensen die zelden een film zien. Immers, niet iedereen heeft zo ontzettend veel films gezien als veel filmfans. Dus, cliché’s. In de ene film leken de special effects helemaal nergens op, in de andere film konden de acteurs niet acteren. Het einde was dom, en het was vooral heel erg saai. Kortom: in de ogen van veel filmfans mochten bepaalde films nooit gemaakt worden.

Laat ik als voorbeeld een van mijn persoonlijke favoriete films nemen, Elizabethtown. Scoort maar liefst 27% op de Tomatometer, een schamele 2,90 op MovieMeter en een aardige 6,4 op de IMDb. De klachten? Niet realistisch. Men kon niet lachen om de humor. En die autocruise op het einde? Slaat ook nergens op. Te lange speelduur. Inhoudsloos. Muziek voegde niets toe aan de film. Veel te saai. Irritante personages. Geforceerd. Onevenwichtig. Om over het acteren van Orlando Bloom maar te zwijgen!

Het is natuurlijk een aparte discussie, maar wanneer is iets inhoudsloos? Ik denk dat je inhoudsloos redelijk goed kunt aantonen. Irritante personages, nou dáár valt iets voor te zeggen; het is je ding of niet. Mag men dit allemaal zeggen over deze film? Ja, dat mag, moet zelfs ik met een zucht bekennen. Maar als een film het niet doet voor mij, dan houd ik daar verder ook mijn mond over. Ik weet dat er mensen zijn die Man On Fire wel kunnen waarderen. Die helemaal hoteldebotel zijn van Jean-Claude van Damme’s b-films. Is ook helemaal niets mis mee. Maar vaak vind ik het jammer dat men films zo afkraakt omdat ze het niet realistisch vinden, of omdat de special effects zo slecht zijn. Dingen die er mijn inziens helemaal niet toe doen. In de alternatieve muziekscene lopen aardig wat populaire figuren rond die niet zuiver kunnen zingen, maar wel als goed worden ervaren.

Ik geloof ook dat er bij veel argumenten iets tegenin kan worden gebracht. ‘Niet realistisch’ is misschien wel het grootste onzinnige argument dat een filmkijker kan opbrengen om een film in een negatief daglicht te zetten. Daarvoor is het namelijk een film. Mensen die vallen over onrealistische dingen in films kennen de filmtaal amper. Hollywood wordt niet voor niets wel eens getypeerd als een dream factory. Men kon niet lachen om de humor – ook al zoiets moois. In mijn ogen hoeft humor niet per se grappig te zijn. Niet alle humor hoeft een schater- of glimlach te veroorzaken. Zo vind ik de humor van Charlie Chaplin best vermakelijk – zoals ‘ie in Modern Times achter de lopende band staat bijvoorbeeld. Is humor, maar ik hoefde er niet om te lachen. Humor kan ook gewoon, heel plat, vermakelijk zijn. Het kan iets positiefs hebben, maar ook iets sarcastisch of schrijnend.Dat humor er is om te lachen is een pure misvatting. De autocruise op het einde vond ik fantastisch. Heerlijke muziek, de vrijheid van het doorkruisen van Amerika: ik ga er in mee en het heeft bovendien ook een mooie boodschap. Dus inhoudsloos is het vooral niet. Orlando Bloom speelt geen vrolijke Frans; iemand gaf aan dat ‘ie geen seconde geloofde dat ‘ie op het begin zelfmoord wilde plegen. Zijn autotocht door Amerika is een soort van bevrijding. Hij laat geen enkele traan om de dood van zijn vader, maar na alle gebeurtenissen met Kirsten Dunst komt hij tot inkeer en ziet hij het leven vanuit een ander perspectief. Tijdens de autotocht wordt hij definitief bevrijd; vandaar dan ook de tranen die hij eindelijk om zijn vader laat. De muziek die niets aan het verhaal toevoegt? Niet direct aan het verhaal nee; maar bij sommige scènes is de muziek zodanig goed toegepast dat het het moment een extra emotionele lading geeft. Te saai? Puur een kwestie van smaak. Ik heb mensen gesproken die The Godfather saai vonden. Wat mij betreft mocht Elizabethtown nog een half uur langer duren. Geforceerd? Ik kreeg amper dat idee. Onevenwichtig? Nou en?

Wat is de ideale situatie? Gewoon, geen films meer beoordelen! Een massale, collectieve verandering teweeg brengen waarin men vindt dat alle films gewoon goed zijn. In alle films kun je wel iets halen. Lol om slechte special effects bijvoorbeeld. Als je valt over de special effects, val je dan ook over special effects in films van vóór de jaren ’90? Matig acteerwerk? Heeft ook z’n charme. Wat voor de één aanstellerij is, past voor de ander perfect in zijn/haar levensbeeld. Er is altijd wel iemand die een film goed vindt. Laat ‘m lekker.

Maar, wat is mijn idee over het klagen? Als ik kijk naar klagende mensen in het bedrijfsleven. Collega’s die het nooit ergens over eens zijn bijvoorbeeld. Waarom klaag ik niet mee? Ben ik naïef? Ben ik niet assertief genoeg? Ben ik gewoon een persoon die gemakkelijk in de omgang is en die alles maar op zijn beloop laat? Dat laatste natuurlijk. Een uurtje overwerken en vervolgens niet uitbetaald krijgen? Het geeft stof voor veel discussie, maar ach… Die paar euro’s en dat uurtje werk. Dat overwerken maakt mijn werk er uiteindelijk ook maar gemakkelijker op, dus dat heb ik er wel voor over. Mijn punt is dat heel veel mensen denken alsof ze in een net zitten die steeds strakker wordt gespannen. Alles wat ze doen wordt op een weegschaal gelegd en afgewogen; heb ik de plicht om over te werken, is het nodig, hoeveel krijg ik ervoor uitbetaald en wanneer moeten ‘ze’ mij uitbetalen? Wie hart voor het bedrijf heeft kijkt niet op een uurtje extra werken. Natuurlijk moet het bedrijf zich houden aan de regels – maar die enkele keer dat het een fout maakt is te vergeven.

Wat het hotelverhaal betreft heb ik mijn standpunt wel duidelijk gemaakt. Mensen verwachten dat alles voor ze gedaan wordt. Kunnen ze het zelf niet vinden, dan verwachten ze dat met zo min mogelijk moeite een route wordt uitgestippeld die men blind kan volgen. Vakantie is zoiets als onthaasten en je aanpassen aan de stijl van het hotel. Als het hotel dus nog oude tv’s van een B-merk op de kamer heeft staan, dan is dat maar zo. Afijn, je begrijpt mijn punt.

Het zoeken naar werk begint zo langzamerhand te lijken op het zoeken naar een geschikte date op een van de vele datingsites. Het doel van deze sites is om de plaatser van de advertentie een podium te bieden om datgene voor elkaar te krijgen wat hij/zij voor ogen heeft. In het geval van een datingsite is dat het vinden van een relatie in wat voor vorm dan ook, en in het geval van een vacaturesite is dat het vinden van geschikte werknemers voor werkgevers. Beide sites bieden vaak veel ruimte om je voor te stellen. Bovendien is het zeer geschikt om uitgebreid aan te geven wat voor iemand je precies zoekt. In essentie is deze vorm van personen vinden ideaal – je kan het zo gek niet bedenken of je kan het in de advertentie kwijt.

Jammer dat hier vervolgens zo weinig aandacht aan besteedt wordt. Adverteerders op vacaturesites lijken hun vacatures vaak onvolledig in te vullen. Volgens het UWV uit luiigheid. Opmerkelijk. Zo vult men zelden duidelijk in wat precies de functie-eisen zijn en of werkervaring relevant is en in welke hoedanigheid. Zeer slordig. Vervolgens zijn veel vacature-omschrijvingen vaak bedenkelijk qua schrijfwijze. Interpunctie, hoofdlettergebruik… Het wil nog wel eens mis gaan. Zo zoekt men een Parttime Verkoopmedewerker of een COMMERCIEEL MEDEWERKER BINNENDIENST. Hier en daar ontbreken ook hoofdletters en interpunctie. Ook omschrijvingen werken geregeld op de lachspieren. Zo is men op zoek naar een stratenmaker, die ‘diverse projecten moet bestraten’. Diverse projecten bestraten. Is dat net zoiets als de weg naar succes plaveien?

Wat die taal betreft is het misschien niet zo erg als dat ik suggereer, maar wat wel duidelijk is is dat de meeste moeite vaak van de sollicitant wordt verwacht. Al die kleine taalkundige struikelblokjes stellen niet zo veel voor, maar van de brievenschrijver wordt wél verwacht dat ‘ie een foutloze sollicitatiebrief schrijft. Hoe ver mag je met deze bewering gaan? Een vacature voor ongeschoold werk bevat wat taalkundige opmerkingen, geschreven door iemand die heeft geleerd (toch?). Vervolgens wordt verwacht dat de ongeschoolde sollicitant wél een vlekkeloze brief schrijft. Nee, dit moet toch echt van beide kanten komen.

Wat ook vaak maar van één kant komt is de communicatie. Je zwoegt op een sollicitatiebrief – je besteedt een dag aan je CV en brief – je verzamelt vervolgens de moed om er een punt achter te zetten en de boel op te sturen en wacht vervolgens in spanning af tot je iets hoort van die felbegeerde baan. Om vervolgens nooit meer iets te vernemen! Klopt – personeelszaken krijgt veel brieven die ze moeten doorspitten, en daardoor worden brieven wel eens ongelezen opzij gelegd. Maar een klein briefje waarin staat dat de brief is ontvangen of de sollicitant niet door de selectieprocedure is gekomen is wel op zijn plaats. Toch lijken werkgevers ervan uit te gaan dat dit niet nodig is. Deze eenzijdige communicatie is in tijden waar communicatie hoog in het vaandel staat niet meer van deze tijd.